شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم.تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گل هایی که
در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم و تو
در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی است
رویایی ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت
رها کردم..
همین بود آخرین حرفت ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی
اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم
نمی دانم چرا رفتی؟نمی دانم چرا...شاید خطا کردم
و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا تا کی برای چه
ولی رفتی...
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی
حس کرد
من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
ومن با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد!
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:
توهم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
ومن در حالتی مابین اشک و حسرت وتردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست و من دراوج پاییزی ترین ویرانی
یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا؟؟؟
شاید به رسم عادت پروانگی هامان باز برای شادی و خوشبختی باغ
قشنگ آرزوهایت دعا کردم!
